Debat › Detransitie · Laatst herzien 2026-05-16

Detransitie-onderzoek

Samenvatting

Detransitie — het stopzetten van medische transitie en terugkeer naar identificatie met het geboortegeslacht — is gedocumenteerd in een groeiend aantal publicaties. Prevalentieschattingen variëren van onder 1% in klinische cohortstudies tot ruim boven 10% in zelf-rapportage-enquêtes; methodologische verschillen in definitie en steekproef zijn substantieel. Zie ook /studies/de-vries-2014/ en /studies/sample-size-en-uitval/.

1. Sleutelpublicaties

  • Littman L. Individuals treated for gender dysphoria with medical and/or surgical transition who subsequently detransitioned. Arch Sex Behav. 2021;50:3353–69.
  • Vandenbussche E. Detransition-related needs and support. J Homosex. 2022;69(9):1602–20.
  • Boyd I, Hackett T, Bewley S. Care of transgender patients: a general practice quality improvement approach. Healthcare (Basel). 2022;10(1):121.
  • Hall R, Mitchell L, Sachdeva J. Access to care and frequency of detransition among a cohort of UK gender service users. BJPsych Open. 2021;7(6):e184.

2. Prevalentieschattingen

StudienDetransitie-percentage
van der Loos 2022 (Amsterdam UMC) — zie follow-up overzicht7202,0%
Hall 2021 (UK NHS) — zie VK1756,9%
Littman 2021 (online enquête)100zelfgeselecteerd — n.v.t.
Vandenbussche 2022 (online enquête)237zelfgeselecteerd — n.v.t.

3. Methodologische opmerkingen

  • Definitiekwestie: detransitie ≠ identiteitsherziening; sommige detransitioners blijven trans identificeren.
  • Klinische cohorten registreren primair patiënten die in contact blijven met de kliniek; uitval kan tot onderschatting leiden — zie /studies/sample-size-en-uitval/.
  • Online enquêtes hebben zelfselectiebias; prevalentieschattingen niet generaliseerbaar.

Zie ook

Detransitie op het netwerk

Andere sites in dit netwerk behandelen dit onderwerp ook: