Dutch Protocol

Een kritisch onderzoeksdossier
Protocol Studies Internationaal Evaluaties Debat Documenten Tijdlijn FAQ Over

Evaluaties › Biggs · Laatst herzien 2026-05-17

Biggs — puberty blocker-overzicht

Michael Biggs (Oxford) over GIDS-data, Tavistock Early Intervention Study en het Dutch Protocol.

Samenvatting (NL)

Dr Michael Biggs (vakgroep Sociologie, University of Oxford) publiceerde sinds 2019 een serie peer-reviewed artikelen over de Tavistock GIDS Early Intervention Study (EIS) en het onderliggende Dutch Protocol. Zijn werk documenteert discrepanties tussen interne GIDS-data en publieke berichtgeving, en herziet de methodologische uitgangspunten van Cohen-Kettenis & van Goozen 1998 en de Vries 2014.

Abstract (EN)

Michael Biggs (Department of Sociology, University of Oxford) has published a series of peer-reviewed articles since 2019 on the Tavistock GIDS Early Intervention Study and the underlying Dutch Protocol. His work documents discrepancies between internal GIDS data and public reporting, and revisits the methodological foundations of Cohen-Kettenis & van Goozen 1998 and de Vries 2014.

Klinische analyse

Biggs analyseerde de gepubliceerde en niet-gepubliceerde uitkomsten van de Tavistock Early Intervention Study (EIS) — de Britse poging tot replicatie van het Dutch Protocol. Het EIS-cohort (n=44) toonde, anders dan de Vries 2014, geen consistente psychologische verbetering op de CBCL/YSR-uitkomstmaten na GnRHa-behandeling. Carmichael et al. publiceerden de EIS-resultaten pas in 2021 in PLoS ONE, jaren na het einde van de studie.1

Biggs (2023, J Sex Marital Ther) volgt de geschiedenis van het Dutch Protocol vanaf de eerste casus van 1987 en stelt dat het Amsterdamse cohort van n=55 nooit voldeed aan de epistemische standaarden die in vergelijkbare pediatrische geneeskundige interventies gebruikelijk zijn.2 Hij toont aan dat (i) de inclusiecriteria over de loop van het cohort meermaals zijn gewijzigd, (ii) één deelnemer overleed na vaginoplastiek aan complicaties — een sterfgeval dat in de Vries 2014 niet prominent werd gerapporteerd, en (iii) de psychologische uitkomstmaten (CBCL) op samenniveau geen klinisch significante verbetering toonden.

In Archives of Sexual Behavior (2022) leverde Biggs een analyse van suïcidaliteit onder GIDS-verwezen jongeren tussen 2010 en 2020. Hij vond geen verhoogde suïcide-incidentie in vergelijking met de algemene populatie van psychiatrisch verwezen adolescenten — een bevinding die het vaak gehoorde "transition or suicide"-frame weerspreekt.3

Onderliggende dossiers

  • Biggs M. The Tavistock's experimentation with puberty blockers: scrutinizing the evidence. — Int J Transgender Health. 2020;23(4):349-53.
  • Biggs M. Suicide by clinic-referred transgender adolescents in the United Kingdom. — Arch Sex Behav. 2022;51:685-90.
  • Biggs M. The Dutch Protocol for juvenile transsexuals: origins and evidence. — J Sex Marital Ther. 2023;49(4):348-68.

Debatpunten

  • Interne GIDS-data toonden geen consistente psychologische verbetering bij GnRHa-deelnemers; publicatie werd jaren vertraagd.
  • De Vries 2014 bevat methodologische zwakheden (geen controlegroep, n=55, exclusies, niet-gerapporteerd sterfgeval) die in eerdere literatuur niet expliciet zijn doorgewerkt.
  • Suïcide-incidentie onder GIDS-verwezen jongeren is, ondanks publieke berichtgeving, niet hoger gebleken dan in vergelijkbare populaties.
  • Inclusiecriteria van het oorspronkelijke Amsterdamse protocol werden in de loop van het cohort meermaals gewijzigd.

Zie ook

Voetnoten

  1. Carmichael P, Butler G, Masic U, et al. Short-term outcomes of pubertal suppression in a selected cohort of 12 to 15 year old young people with persistent gender dysphoria in the UK. PLoS ONE. 2021;16(2):e0243894.
  2. Biggs M. The Dutch Protocol for juvenile transsexuals: origins and evidence. J Sex Marital Ther. 2023;49(4):348-68.
  3. Biggs M. Suicide by clinic-referred transgender adolescents in the United Kingdom. Arch Sex Behav. 2022;51:685-90.